Gözümün bebeğinde çatlayan bir nar

ve biliyorum adının çıkmayacak lekesi...

Seni bir bulsam.

Durmaksızın çocukluğumu anlatacağım sana.

Elimden tutarsın. Yürürüz biraz.

Yaz elbiseleri giyeriz. Kış elbiseleri giyeriz.

Seni bir bulsam

Yüzünün değiştiğini ben de görsem.

Zamanı seveceğim.

Ama bu benim başım senin omzuna şöyle bir yaslanamadan.

Eksiliyor...

Sularımda bir nilüfer, derinlerimde bir yeşil taş

Bende ne arıyordun? 

Sahi ne çıkarmak için dalmiştim ben bu suya?

Deniz kararıyor.

Artık seni bulsam...

Ne elimde kum,  ne yüreğimde nefes kaldı.

Sen benim göğsüme çiçekler ektin,

Bir ormanı çoğalttın aramızda

Göğsünün ortasında ağlıyorum

Gözlerimi kapatmaya korkuyorum

Hayat eskir mi bilmiyorum

Yaşamadıkça

Kelebekler kısa
Biliyorsun..

Güneş düşüyor vaktinden önce

Gün çabuk dökülüyor dalından erken

Saçlarım daha parmaklarının arasında.

Gidiyorsun.

Yüreğim soğuk, karanlık avlularda

Sana beyaz güvercinler uçuruyor

Sabahlarına gelemiyorum

Oysa seni en güzel ben öperdim

Ellerim deliriyor. Ellerini tutamıyorum

Ben şimdi bir denizin başını bekliyorum

Ama beni denizin yanlış bir yerine koydular
Sen giden gemilerdesin

Tutup çekiştiriyorum yerle bir ediyorum gemileri

Döküyorum insanları

Yüzleri bir sürü . Gözleri çok

Bir sen yoksun!

Odanın ortasında yağmur başladı. Başımı ellerimin arasına alıyorum. Odanın ortasında bir soğuk. Odanın ortasına siyah bir deniz yürüyor. Zaman yok; unutamayanlar için. Ben unutmuyorum. Her şeye iyi gelen o zaman, bu odada geçmiyor. Sözleri bir güzel bağlarım birbirine, sözler kolay, sözler kalabalık. Söylesem... Sözler yanlış yöne fırlatılmış bir ok... 

Seni özledim.

Sesim yorgun görüşemediğimiz günlerden

ama beklemenin şarkısı da güzel

Sözlerin konuyor ellerime, saçlarıma beyaz kuşlar gibi

Sesinden öperim

Hessam Abrishami

Kendi kendime mırıldanıyorum şimdi. Ben ne yaptım? Ben ne yaptım? Ellerime bakıyorum. Ben bu dokunuşla nasıl başa çıkarım? Hayır. Aşkımız benim hatırladığım gibi. Ben ne hatırlıyorsam o. Gözlerime, duyduklarıma inanmamayı öğrendim. Eskiden dünyaya inanıyordum. Çok fazla olanaksızlık var. Evet. Ama aşkımız tam hatırladığım gibi. Ellerime bakıyorum. Dokunduğun. Ben ellerine inanıyorum. Sana inanıyorum.

Oskar Kokoschka

'' Bir idam mahkumu, ölümünden bir saat önce, galiba şöyle düşünmüş: eğer yüksek bir yerde bir kayanın üzerinde, ancak iki ayağını koyacak kadar daracık bir yerde oturması gerekse; çevresinde uçurumlar, okyanuslar olsa, sonsuz karanlıklar, sonsuz bir yalnızlık, bitmez tükenmez fırtınalar sürüp gitse bile, o, bir arşıncık yerde ömrü boyunca, binlerce yıl, hatta kıyamete kadar ayakta dursa, yine de öyle bir yaşam, o anda ölmekten daha iyidir. yeter ki yaşasın! nasıl olursa olsun yalnız yaşasın! ''

Dostoyevski

Chris Cleave

'' Bir yara izinin asla çirkin olmadığı konusunda bana katılmanızı rica ediyorum. Yara izini yapanlar bunun aksini düşünmenizi isterler. Ama siz ve ben,onlara kafa tutma konusunda bir anlaşma yapmalıyız. Çünkü,tecrübelerime dayanarak söylüyorum,ölürken yara izi olmaz. Yara izi "ben kurtuldum," demektir. ''

Oskar Kokoschka

'' Anais, neler hissettiğimi sana nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. Sürekli bir beklenti içindeyim. Sen geliyorsun ve zaman su gibi akıp geçiyor. Senin varlığının anlamını ancak sen gittikten sonra anlıyorum. O zaman da çok geç oluyor. Beni sersemletiyorsun... Bunlar biraz sarhoşça, Anais. Kendi kendime, 'İşte yanında tamamıyla içtenlikli davranabileceğim bir kadın,' diyorum. Senin sözlerini hatırlıyorum: 'Beni aldatabilirdin. Ben de anlamazdım,' demiştin. Caddelerde yürürken bunları düşünüyorum. Seni aldatamam, ama çok isterdim bunu. Asla bütünüyle sadık kalamam demek istiyorum, yapım böyle değil. Kadınları, ya da hayatı fazlasıyla seviyorum, hangisi, bilmiyorum. Ama sen gül, Anais, güldüğünü duymak hoşuma gidiyor. Sen, neşe duygusuna, bilgece bir hoşgörüye sahip tek kadınsın. Seni aldatmam için beni zorluyor gibisin. Seni bunun için seviyorum... Senden ne bekleyeceğimi bilemiyorum, ama mucize gibi bir şey bekliyorum. Senden her şeyi isteyeceğim, olanaksızı bile, çünkü bunun için kışkırtıyorsun beni. Çok güçlüsün gerçekten. Senin beni aldatmalarını, ihanetini bile seviyorum. Bana çok soylu geliyor. ''

(A Literate Passion : Letters of Anais Nin & Henry Miller, 1932-1953)

"O sabah ağladım. Ağladım, çünkü beni Henry'den ayıran yollar, beni ona tekrar götürecekti.Ağladım, çünkü kadın olmamı sağlayan süreç, çok acılıydı. Ağladım, çünkü bundan sonra daha az ağlayacaktım. Ağladım, çünkü acımı kaybediyordum ve onu hala unutamamıştım."

Anais Nin

Senden haber yok yine. Pencereleri kapadılar. Gökyüzü içimde kaldı.

" I do not want to be the leader. I refuse to be the leader. I want to live darkly and richly in my femaleness. I want a man lying over me, always over me. His will, his pleasure, his desire, his life, his work, his sexuality the touchstone, the command, my pivot. I don't mind working, holding my ground intellectually, artistically; but as a woman, oh, god, as a woman I want to be dominated. I don't mind being told to stand on my own feet, not to cling all that i am capable of doing but i am going to be pursued, possessed by the will of a male at his time, his bidding. "

Anais Nin

'' Adam koltuğa oturmuştu,

Konuşuyordu. Kendi sesini dinliyordu.

Kadın saçını düzeltiyordu aynaların karşısında.

Kadının saçı boyalıydı.

Adamın sesi boyalıydı.

Bunu biliyorlardı. ''

'' Vücudunun her bir parçasını paramparça edebilecek bir bağırışla;

-"Seni seviyorum,hepsi bu!"

Diyememenin acısını yaşarsın. ''

''Sen yine de benden yana ferah tut yüreğini.

    Benim hüznüm yakasından eksik etmez çiçeğini.''

Turgut Uyar

Sabaha karşı oturup ağladınız

Ama mesela şimdi ben

Ne aradığımı bilmiyorum

Sabaha karşı oturup ağladınız

Çünki sizin aşkınız vardı

Kurumuş çiçekleriniz vardı

Aşina yıldızınız gökte

Oturup çok çok ağladınız

Ağlayıp iyi ettiniz

Size imreniyorum çünki

Çünki ölümsüz gibiyim yalnızlığımda

Çünki yalnızlığımda öyle güzelim

Üç beş kalem insan gelip geçtiler

Biliyorsunuz bu dünya bana yetmez

Biliyorsunuz bütün kapıları omuzladım

Kimini açtım kimini açamadım

Bütün gemileri dolaştım limanlarda

Hepsi rıhtımlara bağlıydılar

Bütün adalar yitikti

sabah karşı oturup ağladınız

çünki siz bulup da yitirdiniz

ben yitirmem bir bulsam

bütün kayaları üst üste korum

ama biliyorsunuz her şey gelip geçecek

süslü kadınlar gibi oymalı arabalarda

iki vakit arasında sessiz bir çiçek

Bir dökülecek bir açacak

Sonunda cılız köprülerin öte başında

Bir benim bulamadığım kalacak

Sabaha karşı oturup ağladınız

Ama mesela şimdi ben

Ne aradığımı bilmiyorum.

Söyleyeceklerim vardı; göğsüme gömdüm.

Bir filmde görmüştüm bunu.

Adam ellerini kadının göğsüne koyar, orada bir mayın olduğunu anlar.

Hemen kalkıp gidecek adam.

Kadın ağlayabilir. Olabilir bu.

Yatağın köşesinde oturuyor.

Kadının ağladığı anlayacak adam.

Bir sezi yalnızca yoksa gözyaşı falan yok ortada

Ellerini kadının saçlarından geçirecek adam

Sen bu aşkı uydurdun diyecek. Gidecek

Kadın susuyor

Adam gelip tutuyor kadının saçlarını

Göğsüne ağzını dayıyor, fısıldıyor, bütün kuyulara

Bir kara büyü bozulur gibi beyaz kuşlar uçuyor kadının içinden

Isınınca yeniden birbirine kaynaşan kırık parçalar gibi birbirlerini öpüyorlar

Kadını karnından öpüyor adam

Adam diz çöküyor. Kadından dökülen beyaz çiçekleri topluyor

Aynada kendi yüzüne bakar gibi bakıyor

Bir orman hızla geçiyor gözlerinden

Bembeyaz atlar dörtnala koşuyor

Adam denizini getirip kıyılarına bırakıyor kadının

Ve kadının göğsünde, suskun karnında ve yorgun saçlarında

Kuşlar cıvıldıyor.