Deniz kırılmaz demişlerdi…

Kırılıyor.

Sana söylediğim hiç bir şarkı yanına varamamış!

Simdi senin değil o şarkı.

Kimsenin değil.

Dünya denizler kadar!

Benim kalbim deniz.

Ama deniz yıkılıyor

Deniz kapanıyor, anlamıyor musun?

Susarak.

Susarak!

Sesinin bütün kapıları kapalı!

Simdi hangi mavi bu denizi kurtaracak?

Ben sevince içimde bayramlar kuruluyor!

Dünya benim kalbim kadar

Ötesi yok!

Sevdim mi din değiştiriyorum ben.

Ayni gökyüzü değil anlamıyorsun.

Yazın kışın sonbaharda!

Başka yıldızlar var; yalnızca denizcilerin bildiği.

Ve onlara ait rüzgarlar.

Ben o rüzgarlara inanıyorum!

Rüzgar yüzümü götürse?

Götürürse götürsün!

Büyük denizlerden, büyük aşklardan bir sey anlaşılmıyor.

Mavisi kalmamış , incileri gömülü...

Ben bir denize inanıyorum

Yalnız benim bildiğim.

Aşka!

Aşkın mümkünlüğüne.

Senin inanmadığın bir dine.

Ben tapıyorum...

Erich Maria Remaque

"Aslında her şey zorunluluk" dedi Grauber yine acı acı. "Yani bizim yaptıklarımızın tümü demek istiyorum. Buna karşılık diğerlerinin yaptıklarına bu niteliği tanımıyoruz. Biz bir kenti bombaladığımızda bu, stratejik bir zorunluluktan ileri geliyor ama karşısı yaptı mı, bir suç oluyor."

"-Bırak doktor şu psikanalizi... Allah belasını versin!

 Biz şimdi rakı içiyoruz."

"Ekonomiyi anlıyor musun? Demek istediğim, geniş çaplı, savaş öncesi, küresel kapitalizm. nasıl işlediğini kavrayabiliyor musun? Ben anlamıyorum, anlayabildiğini söyleyen varsa saçmalıyordur. Hiçbir kural yok, hiçbir billimsel kesinlik yok. Kazanırsın, kaybedersin, bu tamamen risk. Aklıma yatan tek kuralı bir ekonomi profesöründen değil, Wharton'dan bir tarih profesöründen öğrendim. 'korku,' derdi, 'evrendeki en değerli metadır.' bu aklımı başımdan aldı. 'televizyonu aç,' derdi. 'ne görüyorsun? ürünlerini satan insanlar mı? hayır. ürünlerinin yokluğunda duyacağın korkuyu satan insanlar.' tam isabet, haklıydı. Yaşlanma korkusu, yalnızlık korkusu, fakirlik korkusu, başarısızlık korkusu. korku sahip olduğumuz en temel duygu. korku her şeyden önce gelir. Korku satar. Bu benim mantramdı. 'Korku satar'."

Bir filmde, bir kizın güzelliğinden söz ederken oyunculardan birinin arkadaşlarına dönerek, “kız öyle güzel ki, ben dönüp bakmasam bile gövdemin içinden iskeletim dönüp bakıyor,” demesini unutamıyorum sözgelimi. Bir başka filmde de, Sadri Alışık tarafından canlandırılan karakterin, “sokak köpeklerine selam vermek adam olmaya çeyrek var demektir,” cümlesini unutamıyorum.

Kötülük olunan bir şey midir?

 Yoksa yapılan bir şey mi?

Birhan Keskin

dünya ne ki sevgilim,

benim sana yaptığım kubbe yanında?

düşsün, olsun, bırak,

içinde yıldızlar patlıyor.

kolaydır inanmak kadar inanmamak da.

ister sal kendini dünyaya, ister kal yanımda.

her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni

yoluna baş koymak diyoruz

biz barbarlar buna.

Albert Camus

"Kışın ortasında, en sonunda içimde yenilmez bir yaz bulunduğunu öğreniyordum."

Ingeborg Bachman

"Gerek bu kitapta, gerekse sonraki kitaplarda savaş üzerine bir şeyler yazmak istemiyordum. Çünkü bunu yapmak çok basit, benim için aşırı basit olan bir şey. Savaş üzerine herkes bir şeyler yazabilir, ve savaş her zaman korkunçtur. Ama barış üzerine bir şeyler yazmak, yani bizim barış dediğimiz şey üzerine, çünkü bu, gerçekte savaştır... Gerçek savaş, her zaman adı barış olan savaşın patlamasıyla doğar"

Düşüncelerim beni delirtmek uzere... Mani - depresyon- sizofreni ataklari yasiyorum ve bütün bunlar ‘’kafamın içinde’’ oluyor. Gundeligin ayrintilari yerli yerinde yoksa. Hersey normal seyrinde. “Sulara devam kaptan!” diyorsun. Gemiler hep gidiyor. Gemiler suyun altinda gidemiyor. Bundan derinlik korkum. Oysa beni bogan sular degil hava! Daralan aslinda gokyuzu. Mavisi kuculuyor, ustume yuruyor. Ben bu sonsuzlukla nasil basa cikacagimi bilmiyorum!

Icimde ucusan kelimeler! Insan yuzleri sayfalara dusuyor, o yuzlere donusup onlari konusturuyor, anlattigina inaniyor ve o cumlelerin icinden acitarak gecip gitmesini izliyorsun. Yalnizlik degil de geride birakmislik hissi.

“Yalnizca tek kadehi icilmis yetmislik bir raki” gibi geride buyuk birseyleri biraktigini bilmek, tadini hayal etmek ama ondan korkmak. Yasamayi bir guzel becerirken hayati aslinda yureginde tasiyamadigini bilmek.

Hayati yutamamak... Gorduklerinin hissettiklerinin tenine fazla gelmesi ve caresizlik. Teninin fazla incelmesi. Dunyanin icine islemesi. Saf kotulugu gormek...

Ne yapacagini bilememek. Yarina duyulan ofke! Bana yeni ne verebilirsin ki!

Benim sise diplerinde biraktigim sulari icemedigi icin olen cocuklarin oldugu bir dunyada sahip oldugum konfordan duydugum utanc, hayattan aldigim keyif, ilk evetlerin ilk opuslerin anilari, beyaz carsaflarda denize yakin uzun uykular...

Bunlar belki hayatta tutan.

Senle senin aranda o koca ucurum. Kelimelerin bir sarkac. Yapip yikan. Carpip duruyorsun kendine. Yazsan gececek biliyorsun. Yazilmiyor!

"Kızı üzmüyorsun ya Hikmet?" diye mırıldandı Hüsamettin Bey.

"Üzüyorum albayım. Sonra gidip ne diller döküyorum bilseniz. 'Neyin var canım?' filan diyorum. Daha neler söylüyorum. Gözlerine filan bakıyorum. Siz gerçekten doğru söylüyorsunuz albayım: Ben adam olmam. Ben, tek başıma yaşamalıyım; başkalarını zehirlememeliyim. Dama çıkıp ulumalıyım kurtlar gibi."

"Kediler," dedi Albay; "Miyavlarlar." Hikmet gülümsedi; "Sizi de bu mizah duygusu kurtarıyor albayım." Ellerini iki yana açtı: "Ne yapalım? Şehir kurtları da yer darlığı dolayısıyla dama çıkıyor. Kendime engel olamıyorum: Yanımda sıcak bir varlık bulunca bencil oluyorum. "

Robert Musil

Oskar Kokoschka

’’Çünkü şimdi, bir zamanlar ne idiysen, yine o olmak zorunda kalmışsındır, görünüş, görünüşünde direnmektedir: bu, bir tür germe işkencesidir; ayağın tabanları yerinde kalmıştır, bedenin geri kalan bölümü ise, kendi çevresinde dönen yeryüzüne bin kez dolanmıştır."

Henry David Thoreau

"Çoğu adam hayatlarında sessiz bir umutsuzluğu yaşarlar ve mezara hala içlerinde olan bir şarkıyla giderler’’

Julio Cortazar

’’İçimde bir yerlerde pusuya yatmış köpekler olduğunu biliyorum.

Onların seni parçalamasını istemem.’’

Robert Musil

"insan zihni nesneleri bölümlere ayırmayı başardı ama nesneler de insanın yüreğini böldü."



Ayn Rand

" If it is worth doing, it's worth overdoing " 

"Eğer yapmaya değerse , abartmaya da değer"

Sevgilim sevgilim sevgilim.

Sayıklarken unuttuğum sözlerimi al, sesim soldu,

Sesim Sahra çöllerinde yağmuru bekliyor.

Sana kimselerin bakmadığı anlarda baktım 

ve çiçekler fırlattım sana doğru.

Karabiber ağaçlarından. ve inanmazsın pembe!

Acının da pembesi varmış.

Tuzak tuzak tuzak.

Beni yolunun üstüne ser. Beni kanat.

Beni öldür ama yenme beni.

Kafesimi kendime kapadım.

Etlerime saplanan acılardan geçtim .

Ciğerimde taşlardan, yutkunamamaktan.

Gözlerine serptiğin zümrütleri, gönül taşlarını dalıp çıkarmaktan.
Daha derine, daha derine.

Tuzak tuzak tuzak.

Kralı eğlendiriyoruz
Ellerimizle, öpüşlerimizle...

Ya benim nehirlerimden içtiğin sular

Ya benim konduğun kollarım

Başını dinlendirdiğin boynum ne olacak?

Hepsini al!

Kendimi alıştırıyorum ama gözlerim kalsın.

Sonradan ağlamak için...